บทที่ 21 บท 13.1

โชคดีที่เจ๋งไม่ใช่คนเงียบปากมาตั้งแต่ไหนแต่ไร ตรงข้ามกัน… เจ้าตัวมักจะพูดอะไรขึ้นมาอยู่ตลอดเวลายามที่นึกอะไรออก นั่นจึงทำให้ความอึดอัดไม่ได้ก่อตัวขึ้นบนโต๊ะอาหาร

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่ได้หมายความว่าชิลินจะรู้สึกสบายใจ ยามที่เขาต้องมากินข้าวกับเพื่อนของอีกฝ่ายแถมคนนั้นก็ยังเป็นภักดีอีกต่างหาก

“กูถามไรหน่อยดิ” หลังเด็กเสิร์ฟนำอาหารมาส่งแล้ว ภักดีก็เงยหน้าขึ้นมาพูดกับเจ๋ง

“อยากถามไรวะ” เจ๋งถามกลับไปเสียงงง

“มึงไปทำอีท่าไหนถึงได้ไปรู้จักกับเจ้าสมุทรวะ”

“อ๋อ ไอ้เจ้าสมุทร” เจ๋งขานรับในลำคอแล้วถามกลับไปด้วยน้ำเสียงยียวน “ทำไมวะ อิจฉาหรือไง”

“อิจฉา? แล้วทำไมกูต้องอิจฉามึงด้วย” ภักดีถามอย่างไม่เข้าใจ

“อ้าว… ก็เพราะกูได้รู้จักกับคนหล่อไง”

“ไร้สาระน่า กูถามก็เพราะว่ากูแค่แปลกใจที่มึงได้ไปรู้จักกับเจ้าสมุทรเฉย ๆ เพราะดูมึงกับเขาอยู่คนละวงโคจรกันเลย ไม่น่าจะมารู้จักกันได้” ภักดีอธิบายให้เจ๋งเข้าใจเสียใหม่

“แต่ว่าพวกกูเรียนคณะเดียวกันนะ ถึงพวกกูจะคนละสาขาก็เถอะ ถ้ารู้จักกันมันก็ไม่เห็นจะเป็นเรื่องแปลกตรงไหนเลยนะ เนอะไอ้ชิลิน…” เจ๋งไม่พูดเปล่า แต่เจ้าตัวยังหันหน้ามาทางชิลิน คล้ายต้องการขอแรงสนับสนุนจากเขาด้วย

“อืม” ชิลินที่คอยนั่งฟังบทสนทนาระหว่างเจ๋งกับเพื่อนของอีกฝ่ายขานรับคำพูดนั้นเพียงสั้น ๆ เพราะถ้าเขาเอาแต่นั่งเงียบไม่ยอมพูดจา เจ๋งก็คงเซ้าซี้ให้ชิลินต้องขานรับคำพูดของเจ้าตัวอยู่ดี

“ว่าแต่ทำไมจู่ ๆ มึงถึงถามเรื่องไอ้เจ้าสมุทรวะ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า” เจ๋งเป็นฝ่ายถามบ้าง

“เปล่า กูก็แค่อยากรู้เฉย ๆ ว่าไปรู้จักกันได้ยังไง” ภักดีเอ่ยพลางเลื่อนสายตามองมายังชิลินครู่หนึ่ง โดยในวินาทีที่อีกฝ่ายหันหน้ามามองกัน ชิลินที่แอบมองภักดีตั้งแต่ก่อนหน้านี้ก็รีบหันเหสายตาไปทางอื่นโดยพลัน เมื่อเขาเกรงว่าเพื่อนของเพื่อนจะจับได้ว่าเขาแอบมองเจ้าตัวอยู่

“แต่จะว่าไปแล้ว ไอ้นี่มันใช่ย่อยเลยนะ” เพื่อนสนิทของชิลินพูดขึ้นอีกครั้ง และคำพูดของอีกฝ่ายก็ทำให้ชิลินที่หลุบตามองจานอาหารของตัวเองต้องเงยหน้าขึ้นมาอีกรอบ

“ยังไงเหรอ” เขาที่อุตส่าห์นั่งเงียบอยู่นานสองนานถามอย่างให้ความสนใจ

“มึงไม่รู้สึกเหรอว่ามันแพรวพราว” เจ๋งถามชิลินบ้าง

“…”

“นี่ถ้าไม่ติดว่ามันน่าจะชอบผู้หญิง กูคงนึกว่ามันอยากกินมึงแล้ว เพราะตอนนั้นมันก็นั่งตัวติดกับมึงไม่ใช่เหรอ ถ้ามึงไม่กลับกับกูก่อน มันก็คงจะตัวติดกับมึงจนถึงเช้าแน่ ๆ ” เจ๋งเอ่ย นาทีเดียวกันความสนใจของทั้งสองก็ถูกเบี่ยงเบนไปทางอื่นเสียก่อน เมื่อภักดีพยักพเยิดหน้าเหมือนต้องการบอกใบ้อะไรบางอย่าง

“นั่นไง …เจ้าสมุทร” สิ้นเสียงพูดของภักดี ชิลินก็หันขวับมองไปตามสายตาของอีกฝ่ายด้วยความไวแสง

เพื่อที่เขาจะได้เห็นว่าที่หน้าร้านอาหารฝั่งตรงข้ามกัน เจ้าสมุทรกับผู้หญิงคนนั้นที่ชิลินเคยเจอเธอกับอีกฝ่ายที่ตลาดนัดละแวกหอพักของเขากำลังจะเดินออกจากร้านอาหารมายังรถที่ถูกจอดไว้ข้างหน้าร้านด้วยกัน

ซึ่งก็อาจเป็นเพราะสายตาของภักดี เจ๋งรวมไปถึงชิลินที่กำลังมองไปยังสองคนนั้นก็เป็นได้ เจ้าสมุทรที่น่าจะรับรู้สายตาของพวกเขาถึงได้หันหน้ามามองกันโดยพลัน

ก่อนที่อีกฝ่ายจะระบายยิ้มกว้างมาให้พร้อมพยักหน้าเล็กน้อยเชิงทักทายแล้วเดินขึ้นรถไป

“คนนั้นแฟนเขาหรือเปล่า” ระหว่างที่สายตาของชิลินกำลังจ้องมองภาพตรงหน้าตัวเองตาไม่กะพริบ เขาก็เอ่ยถามคนที่นั่งกินข้าวด้วยกันไปด้วย

“ก็อาจจะ” ภักดีเป็นฝ่ายตอบให้

“…”

“ผู้หญิงคนนั้นชื่อส้มจี๊ด เรียนอยู่คณะมนุษย์ฯ”

“เด็กมนุษย์กับเด็กวิศวะ อืม… ก็ไม่ค่อยน่าแปลกใจเท่าไรนะ” เจ๋งที่ได้ยินเหมือนกันพูดขึ้นบ้าง เนื่องจากโดยส่วนใหญ่เด็กคณะวิศวฯของสถาบันพวกเขามักจะมีแฟนเป็นเด็กคณะมนุษย์ฯ อาจมีบ้างที่เป็นแฟนกับเด็กคณะอื่น แต่มันก็ถือว่าน้อยมากอยู่ดี

“อาจจะงั้นเหรอ? ถ้าแบบนี้งั้นก็หมายความว่าเขาอาจจะคบหรือไม่ก็ได้ใช่ไหม” ชิลินถามขึ้นมาอีกรอบ และคำถามของเขาก็ทำให้เจ๋งเหลือบสายตาหันมามองกันเล็กน้อย เพราะมันไม่ได้มีบ่อยนักที่ชิลินจะให้ความสนใจกับเรื่องส่วนตัวของคนอื่นแบบนี้

“เราก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน”

“…”

“เราเห็นเจ้าสมุทรไปไหนมาไหนกับส้มจี๊ดบ่อย ๆ นะ แต่เวลาที่เราบังเอิญเจอเจ้าสมุทรที่ร้านเหล้า เราก็เห็นเจ้าสมุทรอยู่กับผู้หญิงคนอื่นตลอด ก็เลยไม่แน่ใจว่าสองคนนี้แค่คุยหรือว่าคบกัน”